Leven van de tap was te krap (1)
Tot voor kort was er geen stad, dorp, gehucht of buurt waar een herberg ontbrak. Na de Tachtigjarige Oorlog keerde de rust voorlopig terug en daardoor kon tegelijkertijd gewerkt aan herstel van de welvaart. Het dagelijks leven werd voorlopig niet langer verstoord en getergd door allerlei krijgshandelingen. Volksvermaak bloeide weer op. De landbouw kwam weer tot leven. Verlaten boerenhofsteden konden weer bewoond en bewerkt worden. Handel en vervoer kwamen weer op gang. Herbergen als stop- en rustplaatsen voor de voerman en zijn paarden bleken hierbij onmisbaar. Vaak ontstonden en groeiden deze plaatsen spontaan uit het niets, vooral waar wegen elkaar kruisten. Ter hoogte van ons huidige dorpsplein, gelegen aan een dergelijk punt, werd rond 1650 een huis gebouwd op ’s Heerengront’ waarvan de bewoner deels zijn kostje bijeen krabbelde als herbergier. Deels, want bezoekers waren vooral voerlieden en wat boeren uit de omgeving. Naast enkele ambachtslieden had Slickgat nog amper bewoners. De herbergier zal dus binnens- of buitenshuis zijn inkomen bij elkaar hebben moeten scharrelen, terwijl moeder de vrouw merendeels het werk in de herberg moest doen. De herberg werd gebouwd in de oostelijke eindpunt van de Grote Spiepolder met de daarachter gelegen percelen waaraan in die tijd namen van Hollandse adel waren verbonden als Van Sevenhuisen en Overschie. Niet uitgesloten is dat het wagenhuis op de foto bij nummer 10 van deze artikelenreeks over ons dorp, als woonhuis met herberg gebouwd is met de voorgevel aan de Zuiddijk. We zullen nog zien dat op een gegeven moment sprake is van een erf, moestuin, gelegen aan de zuidzijde van de Zuiddijk tegenover het huis genaamd ‘Het Slickgat’. Pas na 1800 werd deze herberg op Slickgat onderdeel van een boerenbedrijf. Wie nu de eerste kannen bier geschonken heeft wordt uit de bronnen niet echt helder, maar meerdere gegevens wijzen in de richting van Honore Huberti en zijn vrouw Mayke Philipsen, op papier Maria Philippi. In het artikel over de 17e eeuwse smeden kwamen we ze al tegen in de smidswoning van Pieter Jans waar Honore het ambacht van ‘cleerer’ uitoefende. In 1650 woonde het echtpaar nog in deze woning. Na het overlijden van Pieter Jans, die overigens tevens cleerer was, moest Honore met zijn gezin ruimen. In 1652 werd Honore aangeslagen voor betaling van grondcijns over een erve in het vierkant benevens de Zuiddijk van ruim vijfhonderd vierkante meter met huis. Bij het maat nemen en passen van de nieuwe outfit bracht Honore zijn clientèle de tussentijdse borreltjes in rekening. Het kwam geregeld voor dat naast de vergoeding van het kleermaken een overnachting gerekend werd. 11 mei 1659 lieten Honore en Mayke een testament opmaken. Mayke lag ziek te bed. Ze hadden drie kinderen: Anneke 19, Jan 16 en Jenneke 8 jaar oud. Getuigen waren Nicolaas Moelaerd en Wouter Adriaans, voerman, beiden burgers der stede Zevenbergen. Honore en Mayke zijn voor 1662 overleden want ene Jan Mattheus van Boesdonk (1634) verkocht in dat jaar als voogt over de onmondige kinderen van Honore, de achtergelaten meubilaire goederen van zijn schoonouders. Jan M. van Boesdonk was in 1662 gehuwd met de oudste dochter van Honore, Anneke(1640). Aan zijn schoonvader was nog een erve van tien are op cijnsgrond uitgegeven aan de zuidzijde van de Zuiddijk gelegen tegenover het huis genaemt ‘Het Slickgat’ tussen de houten tuin aan de west- en oostkant en de scheysloot aan de zuidzijde naar alle waarschijnlijkheid ten gebruike als moestuin. In 1666 werd de herberg verkocht aan Lenaert Leenderts Moelaert van Brouwerij De Croon te Zevenbergen, gehuwd met Elisabeth Claes Vermolen. Jan M. van Boesdonk werd huurder van ‘Het Slickgat’. Uit het huwelijk met Anneke werden de kinderen Joannes(1664), Maria(1666), Cornelis(1667), Honore(1669), Mattheus(1671), Hendrik(1673), Baptist Mattheus(1675) en Griete(1677) geboren. In 1667 moest geld geleend worden bij zijn zus Emerentiana. Voor een feest was voor 119 gulden over ‘verteerd gelag’ verbruikt maar van betalen kwam voorlopig niets. In 1670 woonde als dienstmeisje de Leurse Teuntje Hendrickx Peetersdochter in. Dat jaar werd ze zo ziek dat een testament opgemaakt werd. Haar zusje Josientje erfde haar kleding en een bijbel met zilverbeslag. 2 januari 1671 was Jan Honore, de broer van Anneke, in legerdienst zijnde, ‘vegterderhand seer swaarlijk gekwetst geworden’ als gevolg waarvan hij de volgende morgen overleed. 11 juni 1671 lag de weert ziek te bed met naast hem zijn vrouw Anneke, herstellende van een bevalling. Van de tot nu toe geboren kroost was Maria inmiddels overleden. Voor het te laat was maakten ze hun laatste wil op. De notaris moest vroeg uit de veren want om zeven uur in de morgen stond hij al voor de herberg met als getuigen achterbuurman Jan Mattheus Vermolen en de plaatselijke wagenmaker Jacob Pieter Tempelaar. Overigens die laatste, timmerde ook doodskisten. Doch, waard en waardin kwamen er bovenop. Maar er moest wel weer geld geleend worden bij zus Emerentiana om boven Jan te blijven. In 1675 bestond het gezin nog uit man vrouw en vier kinderen. Voor de melk hield hij een koe. Inmiddels was een concurrent binnen het gehucht opgekomen; Adriaen Jansz. Mutsaers hield herberg aan de Slickgatschendijk genaamd De Zwaen. In 1677 stond Jan M. van Boesdonk voor ruim 600 gulden in het krijt bij de erfgenamen van brouwer Lenart Leenderts Moelaart over geleverde bieren en achterstallige huishuur gerekend tot 1675. Vrouw Anneke was inmiddels gestorven. Met de familie Moelaart kwam hij overeen 300 gulden te betalen uit de erfenis van zijn overleden moeder Magrietje Mattheus. De reparatiekosten aan het huis mocht hij in mindering brengen. De kinderen Moelaerd wilden verkopen. Van Boesdonk mocht tot 1678 voor 25 gulden per jaar blijven wonen op voorwaarde dat hij de verponding en de herencijns zou betalen. De verkoop ging niet door en een nieuwe huurder diende zich aan.
september 2026